Na een bijzonder koude en zeer onrendabele dag op de markt te hebben rondgehangen, vond ik bij thuiskomst als extra domper een brief van de gemeente waarin mij werd medegedeeld dat de parkeertarieven in het stadsdeel waar ik werk zijn opgewaardeerd tot vier euro per uur. Een dagkaart kost vier en twintig euro en ook als houder van een bedrijfsvergunning voor parkeren word ik flink aangepakt. Eerlijk gezegd was al tijden bekend dat deze forse verhoging er aan zat te komen, dus dat was niet de reden dat ik werd overvallen door een acute aanval van opstandigheid. Nee, hetgeen verkeerd viel was de tekst in de bijgesloten folder,die de maatregelen rechtvaardigde met de uitleg dat aangepaste tarieven het autogebruik binnen de ring A10 afremmen zodat de luchtkwaliteit verbeterd. "Ze denken echt nog steeds dat ze met en debiel te maken hebben, ‘’ foeterde ik bij mezelf terwijl ik mijn frustraties botvierde op de te schillen aardappels. "Ik weet heus wel dat ik in deze maatschappij niet meer ben dan een melkkoe,maar ze kunnen me toch nog een beetje eigenwaarde laten door de waarheid te vertellen. Ze hebben gewoon kapitalen nodig voor ondermeer de geldverslindende aanleg van een onnodige metrolijn en zeg dat dan. Ik kon er niks aan doen dat ook de zuurkool en de speklappen slachtoffer werden van mijn opbouwende gramschap over de voortschrijdende vernietiging van het Amsterdamse ondernemersbestand.
Hoe vaak heb ik in het verleden niet tot vervelens toe geschreeuwd dat een markt, trouwens elk winkelgebied ten dode is opgeschreven als er geen goede en goedkope parkeervoorzieningen zijn. Ik riep het jaren geleden al toen wij geteisterd werden door ene Frank Köhler die als wethouder fanatiek alles belastte wat ook maar even de euvele moed had zich voort te bewegen op vier wielen. Elke keer dat ik die man zag, verdacht ik hem er van dat hij in het holst van de nacht stiekem door de stad sloop met in zijn rugzakje hamer en beitel om op strategische punten het asfalt of de klinkers uit de rijweg te hakken zodat hij de straten weer maandenlang kon afsluiten ten behoeve van de noodzakelijke reparaties.
En nu zitten we opgescheept met wethouder Tjeerd Herrema die het veel rigoureuzer aanpakt. Hij verhoogt niet alleen de parkeertarieven, hij gooit zonder enige consideratie de hele stad open en voert een perfect ontmoedigingsbeleid. Als Tjeerd oprecht zou denken dat hij dit doet ter bescherming van mijn gezondheid dan wil ik hem toch eens dringend adviseren vanuit zijn stadhuisraam zijn blik te laten gaan over de lange rijen auto’s die met z’n allen tonnen Co2 de lucht in staan te gassen terwijl zij in lange files trachten de stad of in of uit te komen of wanhopig rondrijden op zoek naar een parkeerplek. De meer dan wraakzuchtige gevoelens die ik op dat moment jegens de wethouder de vrije loop liet, hadden tot gevolg dat ik die avond de best gestampte zuurkoolschotel van het westelijk halfrond op tafel zette.
Na de uitbarsting van de avond ervoor was de motivatie om aan het werk te gaan de volgende ochtend ver te zoeken,waar echter op slag verandering in kwam toen ik de krant opensloeg. Iets waar ik jaren alleen maar van heb gedroomd,bleek eindelijk te zijn gebeurd. Ik kan mij de tijd niet heugen dat ik zo overmand werd door pure emotie en de spontaan opwellende tranen liet ik dan ook de vrije loop. Het was immers niet niks om na al die eindeloze en eenzame jaren die ik doorbracht als een dolende in de woestijn nu toch de medestanders te krijgen waar ik zolang en zo tevergeefs naar heb gehunkerd. Met een grote foto van een desolaat verlaten Albert Cuyp en de kop ,,Marktgeld in parkeermeter’’ lieten mijn collega’s weten eindelijk ontwaakt te zijn. Als blinde kippen lieten zij zich heel lang alles welgevallen,maar nu kakelen ze dan toch om het hardst dat, samen met alle wegwerkzaamheden, deze verhoging de doodsteek is voor het klantenbezoek en dat het bovendien voor steeds meer kooplui niet meer is op te brengen om met deze tarieven op de markt te staan.

Even kwam ik in de wilde verleiding de champagnekurken laten knallen, maar vanwege het te vroege tijdstip beperkte ik mij al zwaaiend met het krantenartikel tot een vreugdedans door de keuken. Ik dankte Onze Lieve Heer, Allah, Boeddha en wie er nog verder te danken viel voor dit grote geluk dat mij eindelijk de zo wanhopig begeerde erkenning bracht.
Nog een tekst die mij diep ontroerde en zoveel oogvocht te weeg bracht dat ik er een hele doos Kleenex door heb gejaagd.,,Nieuwe ondernemers die op de markt willen staan worden door deze verhoging gedemotiveerd omdat het door allerlei kosten die je hier moet maken,onverantwoord is om op de Albert Cuyp te gaan werken’’. Ik begrijp dat het nog wat moeite kost om recht voor z’n raap te zeggen dat zowel het markt- als het kramengeld absurd hoog is, maar het begin is er en ik weet zeker dat als er nog even stevig geoefend wordt, het met een beetje moed in het volgende interview best zal lukken ook die problemen over het voetlicht te krijgen.

Mijn omzet die dag bleef opnieuw ver onder de gemaakte kosten maar aangezien niets menselijks mij vreemd is,werd dat alles ruimschoots vergoed door het feit dat ik eindelijk mijn grote gelijk had gekregen. Jammer dat het kwam met een brede rouwband.

Elizabeth