,Amsterdam krijgt nieuwe marktregels.’’ Met deze zin opende ik ooit mijn allereerste column in dit blad en nu,exact zeven jaar na dato ga ik op herhaling. Amsterdam krijgt nieuwe marktregels en waar ik destijds stond te huppelen van vreugde omdat mijn situatie zo aanmerkelijk werd verbeterd, des te neerslachtiger ben ik deze keer geworden. Ik zal nog even in herinnering brengen waar het toen en dus ook nu om gaat. Het probleem waar ik namelijk al mee worstel sinds ik op de markt sta,is de aanwezigheidsplicht. Decennialang was het bij verordening verboden mij langer dan vijftien minuten van mijn kraam te verwijderen en ik heb mij daardoor altijd een soort tweederangs burger gevoeld. Toen er dan eindelijk een modernisering van de regels kwam en ik voortaan dertig hele minuten afwezig mocht zijn om bepaalde noodzakelijke handelingen te verrichten raakte ik in opperste staat van gelukzaligheid.

Bij de eerste geruchten die doorsijpelden over de nieuwe verordening waar aan gewerkt werd begon ik de hoop te koesteren dat het deze keer misschien opnieuw uitgebreid zou worden met nog eens vijftien hele minuten. Het zou me zo’n gevoel van volwassenheid geven. Wat zou het toch mooi zijn als ik dat nog mee mocht maken.

Ik kreeg het concept van de nieuwe verordening onder ogen en een droom viel in duigen.Voor de zoveelste keer in mijn bestaan moest ik ervaren hoe rampzalig het is wanneer amateurs regels opstellen voor professionals en zonder schroom durf ik te beweren dat hetgeen gepresteerd is in de categorie mensonterend thuishoort. Geen dertig minuten mag ik meer afwezig zijn. Het is zelfs niet teruggebracht naar de verfoeide vijftien minuten. De ingezette modernisering is vakkundig de strot omgedraaid en al wat mij rest is een nieuw artikel dat zegt dat het onder de verboden gedragingen valt mij zonder verlof van mijn marktplaats te verwijderen.

Om de achterliggende motivatie te doorgronden heb ik ook de bijbehorende toelichting gelezen, die de volgende tekst kent: ,,Het voorschrift om langer dan dertig minuten afwezig te zijn is in praktijk niet of nauwelijks te controleren en leidde tot voortdurende discussies of iemands afwezigheid binnen de toegestane tijdslimiet viel. Daarom moet nu vooraf verlof gevraagd worden,waardoor misbruik makkelijker valt na te gaan. De uitvoering van het voorschrift wordt aan de marktmeester gemandateerd.’’

Als je zoals ik op de leeftijd bent gekomen dat je af en toe compleet panisch wordt bij het vooruitzicht je zelfstandigheid te moeten inruilen voor de betutteling van een bejaardentehuis, dan hakt zo’n nieuwe regel er lekker in. Inplaats dat ik mezelf wijs kan maken dat ik een dergelijke situatie nog heel lang voor mij uit kan schuiven, word ik binnenkort gedwongen voor elk toiletbezoek toestemming te vragen aan een marktmeester. En wat als hij er niet is! Stel hij is even een paar boodschappen doen of hij zit in een koffiehuis! Ik zou hem telefonisch kunnen proberen te bereiken maar met zoveel kooplieden die allemaal verlof moeten vragen is hij natuurlijk constant onbereikbaar! En soms gaan marktmeesters al vroeg naar huis en wat dan!

In mijn naaste omgeving werd nogal laconiek gereageerd op de nieuwe regel en net toen ik begon te denken dat ik wellicht weer eens te hard van stapel liep, ontdekte ik dat ik echt niet de enige was die nattigheid aan voelde komen.

Een zeer recent krantenartikel maakte gewag van het feit dat om de groeiende vraag naar incontinentiemateriaal aan te kunnen de luierfabrikant SCA volgend jaar een extra productielijn opent. Het gaat om een productie-uitbreiding van incontinentieverbanden voor volwassenen die veel lijken op normaal ondergoed.

Als nou zo’n grootfabrikant onmiddellijk het gat in de markt ontdekt dat deze nieuwe regelgeving hem biedt dan is het toch niet zo gek dat ik een sombere toekomstvisie begon te ontwikkelen. Echter, zoals wel vaker voorkomt als de nood op zijn hoogst is,was mijn redding nabij en die kwam tot mij in de vorm van een televisiedocumentaire over criminele bejaarden. Gebiologeerd heb ik kennis genomen van de prestaties van mijn generatiegenoten. Dealend, brandstichtend, stelend en geweld niet schuwend brengen zij de dagen door en wat mij persoonlijk het allermeeste aansprak was dat het hen volgens de psychiatrie niet aangerekend kan worden,aangezien de hersenen van de oudjes zo substantieel zijn achteruitgegaan dat zij niet in staat zijn te beseffen wat zij hebben gedaan. Met deze wetenschap werd het leven plotsklaps weer waard geleefd te worden omdat ik toch nog enige kwalitatief aanvaardbare jaren in het verschiet zie liggen.

Amsterdam krijgt nieuwe marktregels en in het volle bewustzijn dat ik bij overtreding van deze regels gestraft wordt met een geldboete van de tweede categorie of een hechtenis van drie maanden ga ik mij desondanks schuldig maken aan burgerlijke ongehoorzaamheid door mij te verwijderen van mijn kraam wanneer en hoe lang ik dat noodzakelijk acht. Mocht ik hiermee kans lopen op een veroordeling dan zal ik mij, met verwijzing naar mijn leeftijd, simpelweg beroepen op ontoerekeningsvatbaarheid.